μη σας λέω, μη μιλάτε

Shiori Matsumoto

το αγόρι μου κοιμάται. το να φτάσει όμως να κοιμηθεί είναι μια διαδικασία με συγκεκριμένα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν ευλαβικά και το δυσκολότερο κομμάτι δεν είναι να τον πάρει καταρχήν ο ύπνος αλλά να τον ξαναπάρει έπειτα από κάθε του ξύπνημα και κυρίως να μην ξυπνήσει ενδιάμεσα από φασαρία. Φασαρία είπα, κρατήστε την αυτήν τη λέξη.

Είναι απίστευτο πόσο εύκολα μπορεί να ξανάξυπνήσει την στιγμή που τον ακουμπάω στην κούνια του. Κρατάω στην κυριολεξία την αναπνοή μου μέχρι να φύγω από το δωμάτιο, προσέχω σε πιο ξύλο του παρκέ θα πατήσω για να μην τρίξει, γυρίζω το χερούλι της πόρτας με ιδιαίτερο τρόπο για να μην κάνει θόρυβο και ένα σωρό άλλα τέτοια παρόμοια κόλπα.

Αλλά όλη η παραπάνω προσπάθεια αναιρείται μόλις εμφανιστεί ο Καπεταν-Φασαρίας δηλαδή ο άντρας μου. Υποθέτω κάθε άνθρωπος είναι ανίκανος να εκτελέσει μια κάποια συγκεκριμένη δραστηριότητα, αυτήν τη μόνο μία. Ο άντρας μου λοιπόν αδυνατεί να κάνει ησυχία. Ο τρόπος που περπατάει, που ανοίγει τα ντουλάπια, το ψυγείο, τις πόρτες ό,τι και να κάνει γίνεται με θόρυβο. Χαρακτιριστική είναι μια «συνομιλία» που  είχαμε κάποια φορά στο δωμάτιο του μωρού την ώρα που κοιμόταν, εγώ του είπα «μη μιλάς» ανοιγοκλείνοντας μόνο τα χείλια μου, χωρίς φωνή και εκείνος μου απάντησε «δε μιλάω» με φωνή χαμηλή μεν ούτε καν ψιθυριστή όμως! Όλες οι σπλάτερ σκηνές του Kill Bill παίχτηκαν εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου και τα μάτια μου πέταξαν σπίθες!

Τι να κάνεις, έτσι είναι. Στα 100 καλά θα έχει και 5 ελαττώματα (καλά εγώ και αν έχω, άλλη κουβέντα) αλλά με τον καιρό έχει καταφέρει να μειώσει την ένταση του θορύβου. Το μωρό μας από την άλλη δε βλέπω να κάνει προόδους στον ύπνο του και σε λίγο θα μοιάζω με κουκουβάγια!

paint: Shiori Matsumoto